શ્રુત જ્ઞાન (Shabda Jnana) એટલે સારાושר પ્રમાણથી મળેલું જ્ઞાન, જે વાચીતો (સુના) અથવા શસ્ત્ર-આચાર્યો દ્વારા આપણે પ્રાપ્ત કરીએ છીએ. આ પ્રકારનું જ્ઞાન આત્મીય સૂંક્રિત સત્ય અને સત્યೕના સમજૂતી માટે મહત્વપૂર્ણ માનવામાં આવે છે.

શ્રુત જ્ઞાનના પ્રકાર (સારાંશો):

• શાબ્દ પ્રમાણ (Shabda Pramana): આમાં ગુરુઓની ઉક્તિ, ભક્તો/સંતોના પ્રવચન અને આચાર્યવચન આવે છે. આ જ્ઞાન સાબિતી આપે છે કે કોઈ ધર્મવિશય વિષય સત્ય છે કે નહીં.
• નિર્ભરતા: શ્રીમહાપ્રમાણવાર્તા અને આચાર્યોને માનવાવા જેવી પરંપરાગત શબેદ્રષ્ટિમાંથી મળતાં નક્કી વિચાર.

ડિગાબંબર અને શ્વૈતરાંબર વચ્ચેની કેટલીક અલગાણો (સંપೂರ್ಣ મૂળભૂત રીતે):

• બંને પરંપરાઓ શ્રુત જ્ઞાન માન્ય કરતાં હોય છે, પરંતુ ગ્રંથસૂચિ અને ધાર્મિક ગ્રંથોના નામ-સૂચિમાં ફેરફાર રહે છે.
• શ્વૈતરાંબર ઘણાં ગ્રંથો (જેમकि આંગ-ઉપાંગા સહિત) ઉપર આધારિત ષastu પરિભાષા આપે, જયાં ડિગાબંબરની માન્યતા થોડા અલગ દૃષ્ટિકોણથી હોઈ શકે છે, ખાસ કરીને આંગ-ઉપાંગા પુષ્ટિ અંગે.
• સંપૂર્ણ પ્રમાણપત્રો (Agama)ના સ્વરૂપ અને વ્યવહારમાં સગર્ભ તફાવત રહે છે, જે મુખ્યત્વે દેગ-વૈકલ્પિક પરંપરાના મતભેદોને Exterior કરે છે.

સારાંશ અહીં:

• Shrut Jnana એટલે ગુરુઓના પ્રવચન અને શાસ્ત્રો દ્વારા મળતાં જ્ઞાન.
• તેમાં મુખ્ય તફાવતો પ્રમાણપ્રકાર તરીકે “શાબ્દ પ્રમાણ” માં આવે છે.
• Digambar અને Shwetambar Tradition વચ્ચે શાસ્ત્રસૂચિ અને ગ્રંથસૂચિમાં દેખાય છે, જેનાથી રીતે અભિપ્રાય જોડાય છે.

यदि चाहो तो मैं आसान भाषा में एक संक्षेप मैप दे दूँ:

• Shrut Jnana = શ્રુત/પ્રમાણ (Gurus/Granths द्वारा प्राप्त Knowledge)
• मुख्य भाग = શાબ્દ પ્રમાણ
• Digambar vs. Shvetambar = ગ્રંથની પદ્ધતિ અને આરાધના વિધિમાં વિવિધતા, પરંતુ બંને Shrut શાસ્ત્રને માન્ય રાખે છે.