در سنت جین، ماهاویرَ صاحبِ گمنامیِ تَـرَیـن (تِرْـتانکارا) بود و زندگیِِ او به شدتِ عَبدانِی و پرهیزگارانه بود. در موردِ غذایِ او که آیا خودش پخته می‌خورد یا نه، نکاتِ اصلی به این صورت است:

• به طور کلی، آواره‌ها و راهبانِ جِین معمولاً از طریقِ «بھِکْشا» (صدقه‌خواهی) غذا می‌گرفتند و خودشان معمولاً آشپزی نمی‌کردند. غذایِ دریافتی می‌تواند پخته یا خام باشد، اما هدفِ اصلی پرهیز از آسیب به جانِ موجودات و عدمِ ایجادِ ظلمِ زیستی است.
• در موردِ ماهاویرَ صاحب، منابعِ تاریخیِ جین‌شناسی می‌گویند او همانندِ دیگرِ راهبانِ جینِ دورهٔ خود، به شدتِ پرهیزگار بود و از هرگونهِ عملِ آزارِ موجوداتِ کوچیک و بزرگ پرهیز می‌کرد. این یعنی او معمولاً از غذایِ ارائه‌شده توسطِ مردم بهره می‌برد و خود به‌طورِ گسترده آشپزی نمی‌کرد.
• تفاوت‌ها بین دو گرایشِ بزرگِ جین، دیانبَار و شورَتَمبر، در برخی جزئیاتِ رفتارهایِ غذایی وجود دارد، اما همگی—به هر دو سنت— برِ اصولِ آیوِرْیَه (هم‌زیستیِ بی‌زیان) و عدمِ آسیبِ به جانِ جانداران تأکید می‌کنند. بنابراین هر دو سنت رویِ این نکته توافق دارند که زندگیِ ماهاویرَا در قالبِ شدیدترینِ پرهیزها بوده است، و اینکه اغلب غذایِ او از راهِ صدقه بوده است، نه از طریقِ آشپزیِ شخصی.

اگر دوست دارید، می‌توانم توضیحاتِ دقیق‌تر با روایتِ منابعِ صلیب‌شناسیِ دیانبَار و شورَتَمبر دربارهٔ غذایِ ماهاویرَا را ارائه کنم.