ત્રીજાં તીર્થંકર શ્રીسمાન રિશભદેવ ભગવાનના શાસનકાળમાં સાધુપણું એટલે અત્યંત કરુણા, અહિંસા અને ત્યાગના માર્ગે ચાલવું. જૈન ધર્મના અનુયાયી તરીકે સાધુપણું એટલે પાંચ મહાવ્રત (અહિંસા, સત્ય, અસ્તેય, બ્રહ્મચર્ય, અપરિગ્રહ)નું પાલન કરવું. તપશ્ચર્યા, સ્વાધ્યાય, ક્ષમા, દયા, અને અપાર સંયમ સાધુપણાંના મુખ્ય અંગો છે.

તારા શાસન (શ્રીમહાવીર સ્વામીના પછીના તીર્થંકરો પૈકી) ના સમયમાં પણ સાધુપણું એ જ બૃહદ અર્થમાં હતું—પંચમહાવ્રતોનું પાલન, ત્યાગ, સંયમ, અને આત્મશુદ્ધિ માટે પ્રયત્નશીલ રહેવું. જૈન સાધુઓ માટે લોકમાં દયા, ક્ષમા, સહિષ્ણુતા અને અહિંસાનું પાલન કરવું અનિવાર્ય છે.

આ રીતે, તારા શાસનનું સાધુપણું પણ જૈન તત્વજ્ઞાન મુજબ અહિંસા, ત્યાગ, સંયમ અને આત્મમોક્ષનું સાધન છે.