જૈન ધર્મમાં એવું માનવામાં આવે છે કે જે શ્રાવિકા (સ્ત્રી શ્રાવક) પોતાના પુત્રના લગ્ન સમયે ધર્મની શિક્ષા આપે છે, તે શ્રાવિકા અત્યંત પુણ્યવતી ગણાય છે. લગ્ન એ જીવનનો મહત્વપૂર્ણ સંસ્કાર છે, અને તે સમયે માતા દ્વારા પુત્રને જૈનાચાર, અહિંસા, સત્ય, અપરિગ્રહ, બ્રહ્મચર્ય જેવા મૂલ્યો અને સંયમનું મહત્ત્વ સમજાવવું આવશ્યક છે.

જૈન શાસ્ત્રોમાં એવું કહેવામાં આવ્યું છે કે:

"પુત્રના લગ્ન સમયે માતા ધર્મની વાતો કરે, તે શ્રાવિકા ધન્ય ગણાય છે."

અર્થાત્, જે માતા પુત્રને પરિણય સમયે જીવનમાં ધર્મનું પાલન કરવું, પાપથી બચવું, નિયમિત રીતે સમાયિક, પ્રતિક્રમણ, પૂજા, સ્વાધ્યાય વગેરે કરવું, તથા પતિ-પત્ની બંનેએ પરસ્પર પ્રેમ, સહયોગ, અને ધર્મમાર્ગે ચાલવું — તેની અગત્યતા સમજાવે છે, તે શ્રાવિકા ખૂબ આદરણીય છે.

આવુ વર્ણન મુખ્યત્વે "શ્રાવિકાાચાર" વગેરે ગ્રંથોમાં તથા ઉપદેશ ગ્રંથોમાં મળે છે.

સારાંશ: પુત્રના લગ્ન સમયે માતા (શ્રાવિકા) ધર્મની શિક્ષા આપે છે, તે શ્રાવિકા ધન્ય છે અને એનું જીવન સાર્થક છે — એવું જૈન ધર્મમાં માન્ય છે.