તમારો પ્રશ્ન "થાર (મરવા) કરવા જતા વાંકછુલ ની રક્ષા કોણે કરી" છે.

જૈન ધર્મ પ્રમાણે, થાર (મરવા) એટલે સંયમપૂર્વક આત્મકલ્યાણ માટે ઉપવાસ અથવા જીવનત્યાગ કરવો, જેને સંલેખના કહે છે. જીવનના અંતિમ સમયે સંલેખનાને સ્વીકારનાર સાધુ કે સાધ્વી પોતાનો સંકલ્પ કરે છે અને બધું ત્યાગે છે.

વાંકછુલ (શરીર ઉપરના કપડા અથવા ઓઢણી) ની રક્ષા સામાન્ય રીતે સાધુ અથવા સાધ્વી દ્વારા પોતાના આત્મનિયંંત્રણ અને સંયમથી જ થાય છે. જો કોઈ સાધુ કે સાધ્વી સંલેખના સમયે કપડાં ત્યાગે છે, અને જો કોઈ પ્રાણી (જેમ કે વાંકછુલ પર બેસી ગયેલું જીવ) હોય તો તે જીવને નુકસાન ન થાય તેનું ખાસ ધ્યાન રાખવામાં આવે છે. આ સ્થિતિમાં, આસપાસના અન્ય સાધુ-સાધ્વી અથવા શ્રાવક-શ્રાવિકા પણ સહાય કરે છે કે કોઈ પીડા ન થાય અને અહિંસા પાલન થાય.

જૈન પરંપરા પ્રમાણે, સંલેખના સમયે જીવોની રક્ષા અને અહિંસા સર્વોપરી છે. તેથી, વાંકછુલ જેવી વસ્તુઓની રક્ષા માટે પણ પૂરી કાળજી રાખવામાં આવે છે, અને જરૂર પડે ત્યારે આસપાસના લોકો મદદરૂપ બને છે.

સારાંશ: જૈન ધર્મ અનુસાર, થાર (મરવા) જતા સમયે વાંકછુલની રક્ષા માટે વ્યક્તિ પોતે તથા આસપાસના સાધુ-સાધ્વી અથવા શ્રાવક-શ્રાવિકા સહાય કરે છે, જેથી અહિંસા અને સંયમનું પાલન થાય.