વાર્તા: “સાચો માર્ગ”

પાત્રો:

• રાહુલ
• મિતેશ
• દીપક
• હર્ષ

એક સાંજે ચાર મિત્રો બગીચામાં મળ્યા. વાતો કરતાં કરતાં વિષય “વેશ્યા ગમન” પર આવી ગયો.

રાહુલ: મિત્રો, આજે સમાજમાં ઘણા લોકો વેશ્યા ગમન જેવી ખરાબ પ્રવૃત્તિમાં ફસાઈ જાય છે. જૈન ધર્મમાં આવી બાબતને કેવી રીતે જોવામાં આવે છે?

મિતેશ: જૈન ધર્મમાં બ્રહ્મચર્યને ખૂબ મહત્વ આપવામાં આવ્યું છે. ગૃહસ્થ માટે પણ સંયમ, મર્યાદા અને પવિત્ર જીવન જરૂરી માનવામાં આવે છે.

દીપક: સાચું કહ્યું. વેશ્યા ગમન માત્ર શરીરની ભૂલ નથી, પરંતુ મન, વચન અને કાયાથી થતો અસંયમ છે. તે રાગ, મોહ અને કામવાસનાને વધારે છે.

હર્ષ: અને જૈન વિચાર મુજબ આવી પ્રવૃત્તિથી આત્મા પર અશુભ કર્મોનું બંધન થાય છે. તેથી જીવનમાં દુઃખ, અશાંતિ અને પાપ વધે છે.

રાહુલ: તો પછી ગૃહસ્થ વ્યક્તિએ શું કરવું જોઈએ?

મિતેશ: ગૃહસ્થએ પોતાના જીવનસાથી પ્રત્યે વફાદાર રહેવું જોઈએ, ઇન્દ્રિયો પર નિયંત્રણ રાખવું જોઈએ અને ખરાબ સંગથી દૂર રહેવું જોઈએ.

દીપક: સાથે સાથે સારા વિચારો, સ્વાધ્યાય, પ્રતિક્રમણ અને ધર્મચિંતનથી મનને શુદ્ધ રાખવું જોઈએ.

હર્ષ: જૈન ધર્મ આપણને શીખવે છે કે સાચું સુખ વિષયભોગમાં નથી, પણ સંયમ, શાંતિ અને આત્મજાગૃતિમાં છે.

રાહુલ: હવે મને સમજાયું કે વેશ્યા ગમન માત્ર સામાજિક રીતે ખોટું નથી, પરંતુ આત્માના કલ્યાણ માટે પણ નુકસાનકારક છે.

મિતેશ: હા, તેથી આપણે હંમેશા સંયમ, સદાચાર અને પવિત્રતાનો માર્ગ અપનાવવો જોઈએ.

ચારેય મિત્રોએ નક્કી કર્યું કે તેઓ જીવનમાં ખરાબ પ્રવૃત્તિઓથી દૂર રહીને જૈન ધર્મના સંયમ અને સદાચારના માર્ગ પર ચાલશે.

શિક્ષા

જૈન ધર્મ મુજબ વેશ્યા ગમન અસંયમ, રાગ અને મોહ વધારનાર પ્રવૃત્તિ છે. ગૃહસ્થ જીવનમાં પણ બ્રહ્મચર્ય, વફાદારી, સદાચાર અને આત્મશુદ્ધિનું પાલન કરવું જોઈએ.