સુંદર પ્રશ્ન. જૈન ધર્મમાં “દેવ-ગુરૂ ધર્મ” વિશે સાદી સમજ આ રીતે છે:

• દેવતા (દેવા): દેવા અમુક કર્મોના ગુણફળથી સ્વર્ગમાં જન્મેલા જિવો democrat (આવતઆવત) બની રહે છે. તેઓ સર્વ કલ્યાણના માર્ગમાં સક્ષમ બનવા માટે મટે ઓછું પણ સત્કર્મ કરતા રહે છે,પરંતુ તેઓ પણ કલ્યાણ સુધી લક્ષ્‍ય પ્રાપ્ત કરીને મુક્તિ કરતા નથી. જૈન ધર્મનું મુખ્ય વિચાર એ છે કે મુક્ષિ ત્યારે જ મળે છે જ્યારે મનુષ્ય અથવા સત्‍વદરશનશીલ સાધુઓ સત્ય, અહિંસા, અપરિગ્રહ વગેરે માર્ગે જીવ ઉપર વિનાશક કેર્ના થાય છે.

• ગુરુ/આચાર્ય: ગુરુને આપણે માર્ગદર્શક તરીકે માનીએ છીએ. તો ખરા અર્થમાં “ગુરૂપદ” ધર્મ એ થાય કે આચાર્ય સત્ય અને દરશનનો માર્ગ બતાવે, સત્યાચાર કે યતિના શક્તિને જિવને પધ્ધતિ કરે. ગુરુનો ધર્મ, સૂતારથી:

- સમ્યક દર્શન (સત્યી દૃષ્ટિ) પ્રત્યે દિશા આપવું, - સમ્યક વિવહારમાં (ચાળે-વાહ્ય વ્યવહાર) માર્ગદર્શન આપવું, - સમ્યક જ્ઞાન પ્રાપ્ત કરવા આત્માવસ્થા કરવી. આ બહુ લોકપ્રિય દરીના ભાગમાં Digambara અને Śvetāmbara બંનેમાં થોડો ભિન્ન અર્થ થાય શકે, પણ મુખ્ય વિચારજોર ચોકસાઇ રીતે સામે આવે છે: ગુરુનું કામ તરકતન, સાચી સત્વચેતના અને જિંદગીને યોગ્ય માર્ગ પર લાવવામાં મદદ કરવું.

• નિયત વ્યવહાર: લોક-મંદ વિવેકીઓ માટે પાંચ મહા-સર્વો (પ્રવૃત્તિ) અને શાંતિના માર્ગ—અહિંસા, અસ્તેયા, સત્ય, બ્રહ્મચર્યા, અપરિગ્રહ—આધારે જીવન જીવવું તે જ અત્યાર સુધીનું જૈન ધર્મનું આદર્શ છે. દેવો અને ગુરુઓ બંને આ સિદ્ધાંતોને પોતાના જીવનમાં અનુસરીને जीवને મુક્તિ તરફ ન્યાયી પથ બતાવે છે.

જો તમને વિશેષ પંક્તિઓમાં (અધિ-સુત્ર/સ્તોત્ર) જોઈવું હોય તો હું આપવા તૈયાર છું.